Story time!

Hallo lieve allemaal!

Inmiddels woon ik al meer dan een maandje op de campus in het prachtige Waterloo. In deze afgelopen tijd heb ik alweer van alles meegemaakt, waar ik jullie natuurlijk alles over wil en zal vertellen! Het zal deze keer een wat langere zijn, aangezien ik al zolang niets meer aan jullie heb verteld. Dus neem wat te drinken, vooral veel lekkers om te eten en geniet!

Inmiddels voelt de campus en mijn verblijf in V1 al helemaal aan als thuis. De mensen om me heen zijn altijd gezellig en in voor een praatje. Of het nou een medestudent, restaurantmedewerker of schoonmaker is, iedereen begint hetzelfde: “Hey! How is it going?!” en dan sta je vervolgens weer een halfuur lang levensverhalen aan te horen. Ook is het hier doodnormaal dat iedereen de deur voor je open houdt; en dan niet omdat je toevallig een klein stukje achter ze loopt, nee, wanneer je gewoon aan het andere kant van de gang loopt (en geloof me, hier op in Waterloo zijn de gangen soms echt heel lang), houden ze die ene deur voor je open. Ze staan makkelijk een paar minuten voor je te wachten; en het mooie is, daarna gaan ze ook nog eens gelijk een praatje met je maken. Het klinkt misschien wat asociaal, maar in Nederland doe ik het zelf echt zelden. Naar mijn idee is tijd voor Nederlanders erg kostbaar, je bent onderweg om een vertraagde NS trein te halen – of juist een bus die altijd te vroeg weg is. Hier staan ze elke keer de deur voor je open te houden, en ook hoe ver je weg bent, een paar stappen of helemaal aan het einde van de gang, ze houden die deur voor je open, begroeten je weer met “Hey, How is it going?” en lopen lullend achter je aan. Tja ik als meest nuchtere Nederlander vind het soms dan nog al wel raar, maar ik moet toegeven: ik begin al steeds vaker netjes die deur voor een ander open te houden en “Hey how is it going” te roepen!

Bij mij op V1 bevind zich een grote eetcafetaria waar ik elke dag een ruime keuze aan eten en drinken heb. Het is ingedeeld in verschillende “eet-stations”, waardoor je verschillende soorten gerechten kunt krijgen. Zo heb je een wokgerechten station, een friet/hamburger station, een pizza station, etc. Over het algemeen is het wel heel erg ongezond en daardoor moet je soms wel even goed zoeken naar iets “gezonds”. Ik ben dan ook inmiddels omgedoopt tot “the plain yoghurt girl”, omdat ik bijna elke ochtend vraag naar een naturel yoghurt. Verder probeer ik dik-worden te voorkomen door heel veel te sporten. Op de campus worden twee sportgebouwen aangeboden waar heel erg veel verschillende lessen worden gegeven. Het hele sportgebeuren heeft ook nog een naam, namelijk: “Waterloo Warriors”. Ook sommige sportactiviteiten worden hier dan op afgestemd, zo is een van mijn wekelijkse sportactiviteiten de “warrior workout”.

Nadat ik eenmaal gesetteld was in V1 en Waterloo begon het al snel te kriebelen om erop uit te gaan. Vanuit de universiteit zijn er heel veel organisaties die super veel tripjes organiseren voor alle studenten. Samen met wat andere exchange studenten hoorden we over een “Tubing trip”. Met een typische Amerikaanse schoolbus reden we naar Chicopee Hill waar je met opblaasbanden van verschillende heuvels af kon glijden. Als een stel kleine kinderen gleden we krijsend naar beneden en hadden we de grootste lol. 

Omdat de trip maar zo’n 3uurtjes duurde, besloten we om met een groepje exchange studenten na afloop nog gezellig Waterloo zelf in te gaan. Om eerlijk te zijn valt er niet heel veel te beleven. Je moet je maar even inbeelden dat het een straat is, waaraan weerzijdes een paar simpele winkeltjes zijn. Gelukkig bieden ze er wel een paar hele goede eettentjes, en met goed eten ben ik alweer snel tevreden. We aten een heerlijk diner bij “Works” waar vele verse hamburgers werden geserveerd. Wanneer je de rekening krijgt wordt er heel vaak een “tip” toegevoegd op de rekening. Deze keer zat het er niet bij, maar ik als Nederlander ben gewend om bedragen af te ronden. Mijn hele exchange kost me al genoeg geld, en als kritische en karige Nederlander ga ik geen hoge bedragen aan fooi geven. Op het moment dat onze bediende kwam afrekenen, vertelde ik haar dat ze het geld dat ik haar gaf “zo wel goed was”. Ik ronde af met zo’n 1,50 dollar, wat me wel makkelijk en prima leek. Ze reageerde enorm geschrokken, en riep: “Is that everything?”. Als je uberhaupt iets wil geven, moet je hier dus minsten 20% van je betaling als fooi geven. Ik zat daar natuurlijk dus weer dik onder….De ongemakkelijke situatie werd al snel nog ongemakkelijker omdat ze zich probeerde te verontschuldigen, maar bang was dat ik die 1,50 terug zou vragen. Later werd me uitgelegd dat de fooi bij de bediendes hier van erg groot belang is, omdat dat vooral hun inkomen is. Dus op zo’n moment kon ik voor de situatie toch wel wat meer begrip opbrengen. Loop je, je meer een uur uit te sloven voor ons, krijg je $1,50 van zo’n rare buitenlander.

De dag erna ben ik ook nog meegegaan op een ski-trip. Op driekwartier rijden vanaf University of Waterloo lag er al een mooie skipiste waar ik mijn eerste echte ski ervaring heb opgedaan. De eerste paar uur voelde het echt als een hoop geslungel en gejanus. Met een ‘instructeur’ die enkel zelf heel veel ski-ervaring heeft en geen ‘instructeur-ervaring’ heeft duurde het even voordat ik een beetje fatsoenlijk van die kinderheuvel naar beneden kwam. Ik vond het echt een super leuke dag en kijk al enorm uit naar zo’n volgende ski-trip!

Verder ben ik laatst ook een weekendje naar Toronto geweest. Met z’n achten verbleven we in een zeer gezellige hostel. Het lag op zo’n 15 minuutjes lopen van ‘China Town’ waar we gelijk die avond een bezoekje aan brachten. Ondanks de extreme kou hebben we echt vele kilometers buiten gemaakt. Zo bezochten we ‘Kensington Market’, het ‘Air Canada Centre’ en zijn we over verschillende mooie pleinen en straten gelopen. Natuurlijk zijn we ook elke dag opzoek gegaan naar heerlijke plekjes om te gaan eten! Steenoven gebakken bagels, extreem uitgebreide sushi, burgers, etc., vanalles kwam aan bot!  Maar wat mijn weekend toch echt helemaal geweldig maakte, waren de geweldige mensen waarmee ik in het prachtige Toronto was. Het was echt een weekend om nooit meer te vergeten!

Naast al deze leuke dingen gaat al dat schoolwerk natuurlijk ook nog eens door. Doordat ik heel veel verschillende onderdelen heb, kun je het behalen van een vak een beetje verspreiden. De midterms, assignments, etc. vormen elk een bepaald percentage om het vak te halen. Het was voor mij opvallend dat wanneer een midterm of een assignment maar voor een klein beetje meetelt, alle Waterloo-studenten enorm zenuwachtig worden. En deze zenuwen/stress waren toch best wel aanstekelijk. Begin februari startte mijn midterms en iedereen zat volop in de bieb te leren. Door alle leuke dingen die ik hier doe, vergat ik dat toch “ineens” dat je hier wel heel wat aan school moet doen. Ook ik ben deze dagen toch maar even extreem hard mijn best gaan doen. En al dat bikkelen voor deze toetsen is niet voor niets geweest! Een eerste toets (waarvan ik dacht dat ik hem extreem gefaald had) behaalde ik met 70%!!!

Na dit weekje met heel veel stress kan ik gelukkig weer heel veel leuke dingen gaan doen. Sinds vrijdag is mijn ‘reading week’ begonnen. Echt veel lezen zal ik in deze week niet gaan doen, want vanaf zaterdag begon mijn volgende trip: Toronto, Orlando & Miami! Vele foto’s zullen op Facebook verschijnen, dus jullie zullen snel weer iets van mij zien!

Hele dikke kus, Sanne